BİR KELİME DÜNYAYA BEDELDİR

Çocukluk sohbetlerimizi sık sık süsleyen kelimelerden biri ‘canavar’dı. Köydeki arkadaşlarım ben daha çok şehirde yaşadığım için canavarı anlatırken coşarlar, benim tüylerim ürperirdi. Korktuğumu belli etmemeye çalışır, hayalimde canavarı canlandırmaya çalışırdım. Arkadaşlarım şehirde büyümemden kaynaklanan saflıklarımın tadını çıkartırlardı. Ben de onların başka saflıklarından zevkle eğlenceler çıkarırdım.

‘Köye canavar inmiş ‘ dediklerinde irkilmiştim. Onlar ise ‘hadi sopalarımızı alıp şu canavarın hakkından gelelim .’ dediklerinde yiğitliğimize laf getirecek değildik ya. Ben de onlar gibi kalın bir meşe sopa kaptım ve takıldım peşlerine. Fakat içimden de ‘inşaallah canavar gitmiştir.’ Diye bildiğim duaları sıralıyordum. İçimde de engellenemeyen bir merak vardı. Canavarı görecektim. Arkadaşlarımın oyununa kendimi ciddi ciddi kaptırmıştım kendimi. Hepimiz asıp kesiyor, planlar yapıyorduk; gördüğümüzde onu nasıl  geberteceğimizi konuşuyorduk. Canavar nasıl bir şeydi? Ya dev gibi ağzından ejderha gibi alevler fışkırtan bir şeyse ne yapacaktım. Ben yine de hafiften geri durmalıydım. Ama korkak şehir çocuğu, bisküvi çocuğu damgası yemek canavara yem olmaktan da kötüydü.

Saatlerce dolaştık. Fakat canavar herhalde bizden korkmuştu. ‘Bir çıksaydı görürdü o gününü’ mırıldanmalarıyla evlerimize döndük.

O gece rüyamda -aslında kabus- canavar değişik şekillerde karşıma çıkıverdi. Kah ejderha kah dev gibi bir sürü kafası olan yaratıklar çıkıyordu. ‘Beni arıyormuşsunuz. Geldim işte’ diyordu. Ben kaçıyordum ama olduğum yerden bir adım gidemiyordum. Bağırmaya çalışıyordum fakat sesim çıkmıyordu. En sonunda kaçmaya çalışırken bir uçurumdan düşüverdim. Can acısıyla kalktığımda yataktan düştüğümü fark ettim ama sevinmiştim. Rüyadan uyanmıştım ve sabaha kadar uyumadım.

 Bu oyunlar benim gibi şehirde büyüyen bir çocuğun korkularını yenmesinde çok faydalı olmuştu. Çünkü şehirde geceler bile sokak lambası sayesinde gündüz gibi aydınlıktı. Ama köyde sokak lambası yoktu. Kaldı ki biz tarla bayır demeden önümüzü ay ışığında dolaşıyorduk. Gece mezarlıklarda saklanıp yoldan geçenleri korkutabilmek için saatlerce bekliyorduk. Ama ben ,o saatler süren bekleyişlerde, bir derviş gibi  içimden euzu-besmele,ayet-el kürsi,ihlas ,fatihaları sıralıyordum. Kukumav dediğimiz baykuşta arada bir zıplatıyordu hepimizi.

 Nihayet günün birinde koyunları gütmekten gelen dayım sayesinde canavarla tanıştım. Dayımın oğlu ’ babam canavarı öldürmüş.’ Diye koşarak yanıma geldi. Hemen dayımın yanına gittik. Canavar yerde yatıyordu. Ben çok şaşırmıştım. Canavar hayal ettiğim gibi ne ejderha gibi bir şeydi ne de öyle kocaman bir yaratıktı. Bu bir köpekten irice bir kurttu. Hayvanın ölü yüzüne baktığımda gene de korkmuştum. Hırlıyormuş gibi dişleri çıkmıştı. Hala o hali gözlerimin önüne gelir.

Okuduğum masallar beni çok etkilemiş kafamda çok farklı bir canavar mı kurmuştum. Şimdi düşündüğümde bence köylüler hayvanlarına zarar verdiği için kurda abartılı bir şekilde canavar demişlerdi. Her şeyin canavarı farklı oluyor herhalde. Hiç göremediğimiz trafik canavarı gibi.